वस्तुषु स्मर्यमाणेषु दृष्टे देशे मनस्त्यजेत् ।
स्वशरीरं निराधारं कृत्वा प्रसरति प्रभुः ॥५०॥
vastuṣu smaryamāṇeṣu dṛṣṭe deśe manas tyajet |
svaśarīraṃ nirādhāraṃ kṛtvā prasarati prabhuḥ
anuṣṭubh
जेव्हा एखाद्या पाहिलेल्या जागेतील वस्तूंची आठवण होते, तेव्हा मन सोडून द्यावे; स्वतःचा देह निराधार करताच प्रभू (आत्मा) पसरतो.