अद्यापि न निवृत्तो मे संशयः परमेश्वर ।
किं रूपं तत्त्वतो देव शब्दराशिकलामयम् ॥२॥
adyāpi na nivṛtto me saṃśayaḥ parameśvara |
kiṃ rūpaṃ tattvato deva śabdarāśikalāmayam
anuṣṭubh
— ഇന്നും, ഇന്നുവരെ (അവ്യയം); — ഇല്ല (നിഷേധാർത്ഥ അവ്യയം); — നിവർത്തിച്ചു, നീങ്ങി (ഭൂത കൃദന്തം); — എന്റെ (സംബന്ധിക ഏകവചനം); — സംശയം, സന്ദേഹം (കർത്താ കാരകം); — ഹേ പരമേശ്വര! (സംബോധന); — എന്ത്? (പ്രശ്നവാചകം); — രൂപം, സ്വരൂപം (കർത്താ കാരകം); — തത്ത്വതഃ, വാസ്തവത്തിൽ (ക്രിയാവിശേഷണം); — ഹേ ദേവ! (സംബോധന); — ശബ്ദ-രാശിയും കലകളും ചേർന്ന സ്വരൂപം — വർണ്ണ-സമൂഹ-സ്വരൂപം (സമാസഗത വിശേഷണം)
ഹേ പരമേശ്വര! എങ്കിലും ഇന്നുവരെ എന്റെ സംശയം നീങ്ങിയിട്ടില്ല — ഹേ ദേവ! പരതത്ത്വത്തിന്റെ സ്വരൂപം വാസ്തവത്തിൽ എന്താണ്? അത് ശബ്ദരാശിയുടെയും കലകളുടെയും രൂപമാണോ?