न चित्तं निक्षिपेद्दुःखे न सुखे वा परिक्षिपेत् ।
भैरवि ज्ञायतां मध्ये किं तत्त्वमवशिष्यते ॥८६॥
na cittaṃ nikṣiped duḥkhe na sukhe vā parikṣipet |
bhairavi jñāyatāṃ madhye kiṃ tattvam avaśiṣyate
anuṣṭubh
চিত্তক দুখলৈ নিক্ষেপ নকৰিব, সুখলৈও পেলাই নিদিব। হে ভৈৰৱী, মাজত জনা যাওক — কি তত্ত্ব অৱশিষ্ট থাকে?